राती दिड ला एडीटींगच काम संपवून पडलो होतो. झोप लागतं नसल्यानं या अगांवरुन त्या अंगावर होऊन झोपण्याचा प्रयत्न करत होतो. रुम मध्ये लाईट बंद केली असल्यानं अंधार पसरला होता. मंध्य रात्र असल्यानं तेवढीच शांतता होती. रुम मध्ये आणखी एकजण मोबाईलवर फिल्म बघत होता. त्याला काहीतरी जळल्याचा वास येऊ लागलां. तो फिल्म बघायचं थांबवून वास कुठून येतोय हे पाहू लागला. खिडकिच्या बाजूला झोपतं असल्यानं तो उठताच त्याच लक्ष खिडकीतं गेलं. तो घाबरला. रुम मधले बारा जण होते. उद्या ऑफिस असल्यानं सगळेच गाढं झोपले होते. तो त्याच्या बाजूला झोपलेल्या मित्रांना उठवू लागलां. ते खिडकित बघू लागले. त्यांच्या घाबरण्याची चाहूल येव्हाना मला ही लागली होती. मी ही काय झालं म्हणतं खिडकीकडे जाऊ लागलो. खिडीकीतून बघून मी ही घाबरलो. वेळ होती रात्री दोन ची. रुमच्या समोर चौकटी पासुन दहा फुट अंतरावर भिंत होती. त्या भिंतीवर सोसायटीतल्या दहा घरांच्या लाईट मिटरची पेटी होती. त्या पेटीत आग लागली होती. सगळे रुमच्या बाहेर पळू लागले. झोपलेले बाराजन आता उठले होते. शेजार्यांना उठवू लागले. "आग लागली, आग लागली" म्हणतं रुममधल्या सगळ्यांनी आख्खी सोसायटी जागी केली. आग वाढतं होती. सोसायटीतले पुरुष बाहेर पडले कोणी बनियन, चड्डी तर कोणी टॉवेल वर बाहेर आले. ज्यांच्या मोटारसायकली होत्या त्यांनी सुरक्षीत ठिकाणी हालवल्या. महिला आगीकडे बघून घाबरल्या होत्या. लहान मुलांना घेऊन सोसायटीच्या बाहेर रस्त्याकडे पळतं होत्या.आगीचा जोर वाढतचं होता. प्रत्येकजन आपण सुरक्षीत ठिकाणी कसे जाता येईल हे पहात होता. आम्ही मात्र त्या आगीकडे बघतं होतो. काय करायचं काहीचं कळतं नव्हतं. लाईट असल्यानं पाणी ओतून आगं विझवू शकतं नव्हतो. कोणी तरी म्हटलं सोसायटीच्या मेन गेटवर डिपी आहे. तो बंद केला तर आग आटोक्यात येईल. मी आणि रुम मधले मित्र त्या डिपीकडे धावतं गेलो. डिपी उघडला. फ्यूज काढायला कोणचं तयार नव्हतं. आरे काढ नां असा आवाज मला एैकू येत होता. ते मलाचं फ्यूज काढायला सांगत होते. फ्यूज काढायला कोणचं तयार नव्हतं. एका पेटी मध्ये आग लागली होती. आणि दुसरीकडे मी दुसर्या पेटीत फ्यूजला हात लावू का नको याला घाबरत होतो. घाबरतं धाडसं केलचं. डिपीत असणार्या तिन्ही फ्यूज काढल्या. आता सोसायटीतले तरुण फोन लावू लागले. कोणी 100 नंबर वर पोलीस स्टेशनला तर कोणी 107 नंबरला फायरब्रिगेडला. त्यानी पोलीसांना कळवलं. फायरब्रिगेडचा संपर्क होतं नव्हता. फ्यूज काढून ही आग आता खुपच वाढली होती. दिवाळीत जसे आकाशात कलरफुल्ल फटाके फुटतात तसे मीटर फटाफट फुटत होते. रुम मधले सगळेच घाबरले होते. कारण आमची रुम आगीच्या समोर आणि दहा फुटावर होती. बाहेरच्या वलानीला कपडे सुखायला टाकले होते. आगीचा लोळ कपड्यांना लागून दगा फटका रुमला होतो की काय? अस मनोमन वाटतं होतं. काय करायचं काहीच कळतं नव्हतं. डोक्यात राख पडल्यासारखं झालं होतं. बरेच लोक मातीने विझवा असं म्हणत होते. पण मुंबईसारख्या शहरात जमीन दिसनं मुश्किल. तर माती कुठून आणनार. माती पाहण्यासाठी तिघे चौघे पळत होते. आगीनं आता भयान रुप घेतलं होतं. पेटीच्या आत लागलेली आग आता घराच्या पत्र्यापर्यंत पोहचली होती. माती बघायला बाहेर गेलेल्यांनी वाळू आणली. विस पंचवीस फुटाच्या अंतरावरुन आगीवर वाळूचा मारा करु लागले. वाळू थोडीशी ओली असल्यानं आग आटोक्यात येतं होती. पंधरा विस मिनीटाच्या प्रयत्नाने आग विझली. आणि सोसायटीतल्या सगळ्यांचाच जिव भांड्यात पडला. सिनेमात घडतं अगदि तसं आग विझल्यावर पोलीस आणि फायरब्रिगेडचे जवान घटनास्थळी तीन वाजता पोहचले. संपुर्ण सोसायटीची झोप उडली होती. स्त्रीया लहान मुलालांना घेऊन सोसायटीच्या बाहेर रस्त्यावर बसल्या होत्या. आगीचं हे भयान रुप पाहून आग विझवली तरीही, घरात जायला कोणी तयार नव्हतं. मिटरच्या पेटीला लागलेली आग आपल्या घरापर्यंत आली असती आणि आपण झोपलोच असतो तर? आपल्याला उठवलचं नसतं तर? या चिंतेत सोसायटीतल्या सार्यांनीच रात्र काढली असावी.
के.प्रफुल्ल
के.प्रफुल्ल
No comments:
Post a Comment