अलका कुबल चा पिक्चर....

भिलवडीत साधारण 1995 ला (अंदाजे) चारी बाजूंनी कापडाचं कंपाऊंड आणि दफन भूमीच्या शेजारी असलेला तंबू म्हणजे प्रकाश टॉकीज. त्या वेळची बारा वाड्यात एकचं असल्यानं प्रचंड फेमस होती. मराठी पिक्चर एखादा लागला त्यातल्या त्यात जर अलका कुबल च्या पिक्चर च पोस्टर जरी लागलं तर पिक्चर बघायला सबंध गाव बायका पोरासहीत लोटत होता. त्यावेळी अलका कुबल म्हटलं की सासु सुनांचं भांडण, सासु कडून सुनेचा छळ आणि त्यातून सासुच्या जाचापासुन सुटण्यासाठी सुनेची युक्ती यासाठी अलका कुबल फेमस होती. अलका कुबल ह्या नावासाठी पिक्चर बघायला बायांची गर्दी होत होती. मी चौथी पाचवीत असताना अश्याच एका पिक्चरला आई सोबत गेलो होतो. प्रकाश टॉकीज ला अलका कुबल, महेश कोठारे, शशीकला आणि सविता प्रभुने या स्टार कास्ट चा "लेक चालली सासरला" चित्रपट लागला होता. पिक्चर अलका कुबल चा असल्यानं शेजारच्या सार्या बाया लहान पोरांना घेऊन पिक्चर बघायला आल्या. तिकीट काडून तंबूत प्रवेश केला आणि टॉकीजच्या मध्यभागी शेजारच्या बायांचा एकगठ्ठा बसला. पिक्चर चालू झाला. त्या पिक्चर मध्ये पहिल्यांदा अलका कुबल दिसल्या नंतर म्हातार्या बाया माझी अलका म्हणून डोक्यावर बोटं मोडू लागल्या. त्या बायात आमची छबू आक्का पण होती. अलका कुबल जस पिक्चर मधलं कॅरेक्टर तस छबू आक्का हे पण एक मोठ कॅरेक्टर होतं. त्या पिक्चर मध्ये अलका कुबलचं लग्न महेश कोठारे सोबतं होतं. शशिकला महेश कोठारेची आई तर सविता प्रभूने महेश कोठारेची बहिण असते. पिक्चरच्या मंध्यांतरा नंतर महेश कोठारेच बाहेरचं प्रेम प्रकरण समोर येतं. तो एका श्रीमंत मुलीच्या प्रेमात असतो. तीच्याशी लग्न करुन आपणही श्रीमंत व्हावं हे त्याला आणि त्याच्या आईला म्हणजे शशीकला ला वाटते. त्यासाठी पहिल्या बायकोचा म्हणजे अलका कुबल ला मारुन टाकण्याचा प्लान शशिकला आणि महेश कोठारे करत असतातं. ते सार पाहून छबू आका संताप करतं होती. तीचे दोन्ही डोळे पाणावले होते. मध्येच फुसफुसत होती. तोडांतल्या तोंडात महेश कोठारेला, त्याच्या आईला शिव्या देतं होती. अलका कुबल स्वयपाकघर मध्ये जाते. तिच्या पाठोपाठ महेश कोठारे आणि त्याची आई ही जाते स्वयपाकघर दरवाजा बंद करतात. काय करताय म्हणून अलका कुबल ओरडते तीचं ओरडनं एैकून छबू आक्का माणसांनी भरलेल्या तंबूत उभी राहीली. आईच्या सांगण्या वरुन महेश कोठारे अलका कुबल च्या अंगावर रॉकेल ओततो आणि तिला पेटवतो. अलका कुबेल ओरडे वाचवा वाचवा म्हणून मदत मागते पण तीच्या मदतीला कोणच येत नाही. आता मात्र छबू आक्कानं हंद्द पार केली उभारलेली छबू आक्का रडत जोरजोरात शिव्या देतं पडद्याकडे गेली. "मी नाही मरु देणार तुला. तीला मारु नका. तीला वाचवा वाचवा" म्हणून पडद्या सोबत झोंबू लागली.तीला कवटाळण्याचा प्रयंत्न करु लागली बांबूला बांधलेला पडदा बांबू सहीत खाली पडला आणि पिक्चर थांबला..
                                                                           -के.प्रफुल्ल

मुंबई, मुंबई.

आई मी मुंबईत सुखरुप पोहचलोय. तुला माहीतीय जशी टि.व्हीत मुंबई दाखवतात. तशीच ती धावती आहे. जिकडे बघेल तिकडे माणसंच माणसं आहेत. ती कधीच झोपतं नाहीय. रात्र अन् दिवस जागीच असते.

      सकाळी कॉलेज. दुपारी काम. रात्री कामावरुन घरी जाण्याची घाई. गंच माणसांणी भरलेली लोकल. दादर ते मुलूंड हा तीस मिनीटांचा प्रवास. मुंबईच्या या गर्दीतून सावरता सावरता  तुला फोन करायचा राहूनच गेला. मला माफ कर. मला माहीतीय तु नक्कीच जेवली नसणार. माझ्या काळजीत तु रडत ही असणार आहेस. अधीच मी एकुलता एक असल्यान तु मला मुंबईला शिकायलाही पाठवत नव्हती. मी मुंबईला शिकायला जाणार हे समजल्यावरच तु नाराज झाली होतीस. तू रडली ही होतीस. तु मला सारखी म्हणायचीस, "तु माझ्या पोटी एकटा अाहेस. माझ्या जीवात जीव असे पर्यंत मी माझ्या नजरे आड नाही करणार तुला. तुला जे काय करायच आहे ते गावातच कर. म्हणजे नजरेसमोर राहशील माझ्या". पण शर्यतीच्या धावत्या युगात तुझ म्हणनं पाठीमागे पडलं गं. मला नाही जमलं तुझ मन राखायला. कारण तुझ्या जन्मापासुन आलेल्या दारीद्र्याची  मला ही किव आली होती. आपण ही काहीतरी करावं आणि या संकटातून बाहेर पडावं अस वाटत होत. म्हणून मी मुंबईला येण्याचा हंट्ट धरला. आणि तो तु पुर्ण केलास. पण तुझ्या धाडसाला ही सलाम गं. जन्मापासुन पंचवीस वर्ष मला स्वतापासुन कधीच दुर केल नाहीस. आईच कर्तव्य तर पार पाडलसचं. बापाचंही प्रेम कधी  कमी पडू दिल नाहीस. शेवटी मी मुंबईला जाण्याचा आग्रह केला. तू नाराज होऊन का होईना पण मुंबईला जाण्यास परवानगी दिलीस. हिच तुझी खासीयत आहे.      

    लहाणपनापासुन आजवरचे सारे हट्ट तु पुरवलेस. तुला आठवतय जेव्हा मी लहान होतो. तेंव्हा मित्रांसोबत दिवसभर फिरायचो. घरी वेळेवर जेवायला नसायचो. तेव्हा तळमळीनं तु शोधायचीस. मी तुला खुप घाबरायचो. तुझ्या ओरडण्याचा आवाज माझ्या कानावर पडला की मी जिथे असेन तिथून तुझ्या समोर यायचो. तु ओरडायचीस. शिव्या द्यायचीस. मारायचीसही. मी जेव्हा रडायचो तेंव्हा पुन्हा मला मांडीवर घेऊन डोळे पुसायचीस. डोक्यावरुन हात फिरवायचीस. तुझा हा मायेचा हात जेव्हा डोक्यावरुन फिरेल तेंव्हा मी रडण थांबवून तसाचं झोपुन जायचो. कधी आजारी पडलो तर ताबडतोब दवाखाण्याची वाट धरायचीस. जोवर पुर्णपणे बरा होत नाही तोवर खुप काळजी घ्यायचीस. अगदी तळ हाताच्या फोडासारख जपायचीस. आज आजारी जरी पडलो ना तर तु नजरे समोर येतेस. आज हे सार कुठ तरी हरवल्यासारख वाटतय गं.

             -के.प्रफुल्ल