कॉलेजला जाण्यासाठी नेहमीच्या वेळेत सकाळी आठ वाजता मुलूंड स्टेशनवर पोहचलो. आठ पंधराची सी.एस.टी फास्ट आली. लोकल माणसांणी खचाखचं भरली होती. नेहमी प्रमाणे सकाळी ऑफिस,कॉलेज आणि कामाला जाणार्या माणसांची खुपच गर्दी होती. मुंबई लोकल ला मुंबईची लाईफलाईन म्हणतात त्याची जाणिव मला मुंबईत आल्यावरच झाली होती. ह्या गर्दीची आता सवय ही झाली होती. त्या गर्दीतूनचं लोकलमध्ये कसा बसा चढलो. माझ्या पाठोपाठ पस्तीशीतला व्यक्ती आणि त्याचा पाच वर्षाचा मुलगा ते दोघेही चढले. गर्दी असल्यान दोन्ही डोअरच्या मंध्येच थांबलो. गर्दीमुळे तो मुलगा गुदमरुन गेला होता. त्याची उंची कमी असल्या कारणानं त्याला श्वास घेता येतं नव्हता. मुलूंड हून लोकल सुटली. गर्दीन मी ही घामाघूम झालो होतो. गाडीन वेग पकडताच बाहेरचा वारा आत मध्ये येऊ लागला. म्हणतात ना बुडत्याल्याला काडीचा आधार तसं गुदमरन थोडस थांबलं. त्या लहान मुलानं गर्दीला घाबरुन त्याच्या वडीलाच्या मांडीला घंट पकडलं होतं. हे बापलेकं त्याच्या पाहूण्यांच्या लग्नाला चालले होते. ते कुर्ल्याला उतरणार होते. मुलूंड नंतर लोकल फास्ट असल्यान घाटकोपरला थांबनार होती. विक्रोळी स्टेशनला मागे टाकतं लोकल पुढं आली. गर्दी जशीच्या तशी होती. सिट वर बसलेली काही माणसं मोबाईल वर व्हिडीओ पाहत होते. कोण कानात हेडफोन टाकुन डोळे मिटून निवांतपणे गाणी एैकत होते. डब्याच्या मागच्या दोन बाकावर भजण म्हणनारा ग्रुप भजण म्हणत होता. त्याच गर्दीत एक प्रेमीयुगूल गर्दी असल्यानं डोअरच्या मधल्या स्पेस च्या एका कोपर्यात एकमेकाला समोरासमोरुन मिठी मारुन एकमेकाच्या कानात खुसपुसतं होते. भविष्याचे स्वप्न रंगवत होते. डोअरला लोंबकळणारी दोन तिन मुल बाहेर दिसणार्या मुलिंना पाहून शिट्या मारत होती. आणि काहीजनांची आपसात कुजबुज चालली असल्यानं खुपचं गोंधळ चालू होता. तेवढ्या गर्दीत आपल्या अंगाला धका लागु नये, आपला पाय तुडवला जाऊ नये, याची कळजी प्रत्येकजन घेत होता. त्या डब्यातले सर्वजन स्वताची निटपणे काळजी घेत होता. आपल्याला निट आणि मोकळ उभा राहण्या चा प्रयत्न प्रत्येकजन करत होता. दुसर्याला त्याचा कीतीही त्रास होऊ दे त्यांच्याकडे त्याच लक्ष नव्हतं. एवढ्यात त्या मुलाच्या वडीलाचा फोन वाजला त्याच गर्दीतून कसातर खीशात हात घालून त्यान फोन बाहेर काढला आणि कानाला लावला.त्याच बोलनं चालू झाल. घाटकोपरला लोकल थांबणार होती. स्टेशन जवळ आल होतं. तरी ह्याचा फोन चालूच होता. घाटकोपरला उतरणारे बसलेले लोक दोन्ही डोअरच्या मधल्या गॅप मध्ये येण्यासाठी धडपडू लागले. त्यांच्या ढकलण्यान चेगरा चेगरी परत चालू झाली. पुन्हा गुदमरु लागलं. छाती दोन्ही बाजूने दाबली जात होती. छातीत कळा मारु लागल्या. श्वास आता थांबतो की मग थांबतो. अस झाल होतं. असंख्य वेदना होतं होत्या. तो मुलगा श्वास घेण्यासाठी तोंड वर करत होता. पंप्पा पंप्पा म्हणून व्हीवळत होता. पण त्या गर्दीत त्याला तोंड वर ही करता येत नव्हतं. आणि त्याच्या वडीलाच ही लक्ष त्याच्यावर नसुन फोनवरच होतं. स्टेशन काही सेकंदच लांब होतं. लोकल थोडी स्लो झाली. बाहेर उतरण्यासाठी माणंस एकमेकांना ढकलू लागली. तरी त्या मुलाच्या वडीलाचा फोन चालूचं होता. पुढ ढकलण्यानं तो मुलगा बापाच्या पुढं केव्हा आला हे त्याला ही माहीती पडलं नाही. तरीही त्याच्या वडीलाच लक्ष त्या फोनवरचं होतं. लोकल प्लॅटफॉर्म वर आली वेग कमी होता. पाठीमागून प्रेशर लागतं असल्यानं त्या गर्दीतून मुलगा आता डोअरजवळ पुढं आला. आणि पाठीमागूणं एक जोरात धंका बसला. लोकल थांबायच्या आतचं तो मुलगा लोकलच्या बाहेर गेला. बाहेरुन प्लॅटफॉर्म वरच्या लोकांनी आरडाओरडा सुरु केला. बाहेरच्या ओरडण्यानं गाडीतून कोणीतरी पडल्याची ओरड चालू झाली. हा दंगा पाहून त्या मुलाच्या बापाने फोन ठेवला. आणि त्याच्या मुलाला इकडे तीकडे बघू लागला त्याला हाका मारु लागला. मुलगा हाकेला बोलेना म्हणून घामाघूम झाला. लोकल घाटकोपर स्टेशनवर थांबली. तो हाक मारतच लोकलमधून उतरला पाठीमागून दुसर्या डब्याजवळ खुपच गर्दी झाली होती. लोकल काही सेकंद थांबून पुन्हा कुर्ल्याच्या दिशेने गेली. कोणीतरी लहान मुलगा पडलाय याची चर्चा होत होती. हे एैकूनचं त्याच संपूर्ण अंग घामानं लबलबल होतं. त्याच्या पायाखालची जमीन त्याला उभ करतं नव्हती. त्या गर्दीकडे तो धाव घेऊ लागला. त्या मुलाच्या बॉडीकडे बघून आपल्या मार्गाने जात होता. त्या मुलाकडे पाहून कोणताच व्यक्ती त्याच्या जवळ जात नव्हता. त्यानं पाठीमागून गर्दीत बघीतलं आणि त्या मुलाचं नाव घेऊन हंबरडा फोडला. तो आक्रोश करु लागला. तो मुलगा पडून लोकल खाली गेला होता. त्या मुलाच्या चिंधड्या चिंधड्या झाल्या होत्या. काही मिनीटांपुर्वी असलेला त्याचा मुलगा त्याच्याच चुकीमुळे हे जग सोडून गेला होता.आणि मुंबईची लाईफ लाईन डेथ लाईन होती तेव्हा...
- के.प्रफुल्ल
- के.प्रफुल्ल
